بررسی پایداری توسعه در منطقۀ 22 تهران باروش جاپای اکولوژیکی

منابع

جمعه‌پور، محمد؛ سارا شهنواز (1392). بررسی وضعیت توسعۀ پایدار شهرستان رشت با استفاده از روش جای‌پای اکولوژیک، پژوهش‌های جغرافیای انسانی. دورۀ 45. شمارۀ 3. صفحات 208-191.

ساسان‌پور، فرزانه (1385). بررسی پایداری کلان‌‌شهر تهران با رد‌پای اکولوژیک، رسالۀ دکتری. گروه جغرافیا و برنامه‌ریزی شهری. دانشگاه تبریز.

سردارآبادی، دانیال؛ عبدالرسول سلمان‌ماهینی؛ سیدحامد میرکریمی؛ فرزانه ساسان‌پور (۱۳۹۳). رویکرد جای‌پای اکولوژیک برای سنجش توسعۀ پایدار، دومین همایش ملی و تخصصی پژوهش‌های محیط زیست ایران. انجمن ارزیابان محیط زیست هگمتانه. همدان. صفحات 4-2.

قرخلو، مهدی؛ حاتمی‌نژاد، حسین؛ باغوند، اکبر؛ یلوه، مصطفی، (1392). ارزیابی پایداری توسعۀ شهری با روش‌جای‌‌پای ‌‌اکولوژیکی (نمونۀ موردی:شهر کرمانشاه)، پژوهش‌های جغرافیای انسانی. دورۀ 45. شمارۀ 2. صفحات 120- 105.

مهرگان، نادر؛ حسن دلیری (1394). بررسی پایداری منطقه‌‌ای استان‌‌های حاشیۀ دریای خزر با استفاده از شاخص‌‌های‌جای‌‌پای ‌‌اکولوژیکی، مجلۀ آمایش‌جغرافیایی فضا. دورۀ 5. شمارۀ 17. صفحات 168-151.

Baabou W, Grunewald N, Ouellet-Plamondon C, Gressot M, Galli A )2017 .(The Ecological Footprint of Mediterranean cities: Awareness creation & policy implications, Environmental Science & Policy; 69: 94-104.

Ecological Footprint Atlas, (assessed: October 10, 2016).

http://www.footprintnetwork.org/ecological_footprint_nations/, National Footprint Accounts 2016 (Data Year 2012).

Tehran municipality, (assessed: July 15, 2016). http://www.tehran.ir.

Galli A (2015). On the rationale and policy usefulness of Ecological Footprint Accounting: The case of MoroccoGlobal Footprint Network", 7-9 Chemin de Balexert, 1219 Geneva, Switzerland, 48: 210-224.

He J, Wan Y, Feng L, Aia J, Wang Y)2016.( An integrated data envelopment analysis and emergy-basedecological footprint methodology in evaluating sustainabledevelopment, a case study of Jiangsu Province, China. Ecological Indicators Journal; 70: 23-34.

 Lewan L, Simmons, C) 2001 .( The use of Ecological Footprint and Biocapacity Analysis as Sustainability Indicators for Sub-national Geographical Areas: A Recommended Way Forward, European Common Indicators Project, Includes feedback from Oslo Workshop 23-25th, 27th August, Italia .

Li S, Yuan W, Tie-mao, Shi T, Zhou L )2011). Dynamic analysis of ecological footprints of Nanchong City in the process of urbanization, Procedia Engineering; 15: 5415- 5419.

Living Planet Report 2012. (assessed: April 15, 2016).World Wildlife Fund for Sao Paulo, http://wwf.panda.org.

Szigetia C, Toth G, Szabo D R (2017). Decoupling – shifts in ecological footprint intensity of nations in thelast decade. Ecological Indicators Journal; 72: 111-117.

 Wackernagel M., Rees W(1996). Our Ecological Footprint: Reducing Human Impact on the Earth. New Society Publishers, Gabriola Island, Canada, P:150.

Wang Y, Yu HX,  Dongke L (2011). Analysis on dynamic ecological security and development capacity of 2005-2009 in Qinhuangdao, China, Environmental Sciences; 10: 607- 612.

Zhiying G, Cuiyan L )2011.( Empirical Analysis on Ecological Footprint of Household Consumption in China, Energy Procedia. 5: 2387-2391.

Zurong D, Jing L (2010). Ecological zootprint and Reflections on Green Development of Hangzhou, Energy Procedia; 5: 118-124.