بکار گیری مدل شبکه عصبی پرسپترون چند لایه (M .L.P) در پهنه بندی آسیب پذیری شهری با تاکید بر زلزله(مورد مطالعه منطقه٢٠ شهرداری تهران)

البرزی محمود (١٣٨٠)، آشنایی با شبکه های عصبی، انتشارات علمی دانشگاه صنعتی شریف، ص١٩١.

احدنژاد محسن، قنبری حکیمه (١٣٨٨)، کاهش خسارات ناشی از زلزله و مدیریت بهینه بحران با تاکید برمکانیابی کاربری های ویژه با استفاده از(G.I.S) نمونه برداری بافت فرسوده شهر تبریز (همایش سراسری سامانه اطلاعات مکانی،تهران، دانشگاه صنعتی مالک اشتر.

امینی ورکی، سعید؛ مدیری، مهدی؛ فتح الله، شمسایی؛ قنبری نسب، علی (١٣٩٣)، شناسایی دیدگاههای حاکم بر آسیب پذیری شهرها در برابر مخاطرات محیطی و استخراج مولفه های تأثیرگذار در آن با استفاده از روش کیو، فصلنامه علمی و پژوهشی مدیریت بحران صص ،١٨، ٤٢-٢٩.

پور عبدل، علیرضا. ( ١٣٩٢ ). تحلیل آسیب پذیری ناشی از زلزله در بافت کالبدی شهر کرج. پایان­نامه کارشناسی ارشد، رشته ژئومورفولوژی، دانشگاه خوارزمی.

پیشگاهی فرد، زهرا؛ اقبالی، ناصر؛ فرجی راد، عبدالرضا؛ بیگ بابایی (١٣٩١)، مدل سازی تعیین مناطق خطرپذیر با استفاده از مدل (AHP) فصلنامه ی علمی-پژوهشی فضای جغرافیایی، صص١٢-١٣٨-١٨٧.

تولایی روح الله؛ اعظمی محمد، حبیبی کیومرث (١٣٩٦)، تعیین آسیب پذیری مناطق مسکونی در برابر زلزله درمحیط GIS و ارائه راهکارهایی جهت افزایش پایداری آن مطالعه موردی محله قرادیان شهر سنندج، اولین کنفرانس معماری و فضاهای شهری پایدار، مشهد، گروه پژوهش های کاربردی پرمان.

جلالیان، حمید؛ دادگر، حسین (١٣٩٤)، پهنه بندی آسیب پذیری سکونتگاههای روستایی در برابر زلزله با مدل AHP مطالعه موردی بخش چورزق شهرستان طارم، جغرافیا و برنامه ریزی محیطی، صص١٢،٣٦-٢٥.

حسن زاده رضا، علوی اکبر، شجاعی سید­وحید (١٣٨٨)، مدیریت بحران زمین لرزه در مناطق شهری با استفاده از GIS مطالعه موردی ناحیه ٣١ شهر کرمان، همایش سراسری سامانه اطلاعات مکانی، تهران، دانشگاه صنعتی مالک اشتر.

رحمتی­قائد صفر، باستانی­فر ایمان، سلطانی لیلا(١٣٩٥)، بررسی تاثیرات تراکم بر آسیب پذیری ناشی از زلزله درشهراصفهان با رویکرد فازی، مجله جغرافیا و برنامه ریزی محیطی، صص ٢٢ ، ٣٢٢-٣٥٧.

ساسان پور و همکاران (١٣٨٩)، تاثیر عوامل انسان ساخت در تشدید پیامدهای مخاطرات طبیعی در محیط­های کلان شهری با کاربرد منطق فازی و سیستم اطلاعات جغرافیایی نشریه تحقیقات کاربردی علوم جغرافیایی، صص ١٦ ،١٨-٢١.

شریفی باقر (١٣٨٤)، پروژه کاربرد شبکه های عصبی در پیش بینی جریان رودخانه در حوزه معرف کارده، کمیته تحقیقات شرکت سهامی آب منطقه ای خراسان، دفتر فنی و پژوهشهای کاربردی شرکت مدیریت منابع آب ایران.

عباس­ زرگله سعید (١٣٩٣)، ملاحظات پدافند غیرعامل در طرح جامع شهر کرج، پایان نامه­ی دوره کارشناسی ارشد پدافند غیرعامل، مجتمع دانشگاهی آزمایش و پدافند غیرعامل، دانشگاه صنعتی مالک اشتر، تهران.

 قنبری، ابوالفضل، محمدعلی سالکی، قاسمی معصومه ( ١٣٩٢ )، پهنه بندی میزان آسیب پذیری شهرها درمقابل خطر زمین لرزه نمونه موردی: شهر تبریز، جغرافیا و مخاطرات محیطی، صص ٣،٢٩-٣٥.

کریمی کردآبادی، مرتضی؛ نجفی، اسماعیل (١٣٩٤)، ارزیابی خطر زلزله با استفاده مدل ترکیبی در توسعه و امنیت شهری مطالعه موردی: منطقه یک کلانشهر تهران، مجله پژوهشهای فرسایش، صص٩،١٠-١٥.

مدیری مهدی (١٣٨٩)، الزامات مکانیابی تأسیسات شهری (با تأکید بر تأسیسات آب شهری) و ارائه ی الگوی بهینه از دیدگاه پدافند غیرعامل، پایان نامه ی دوره­ی دکتری، دانشکده جغرافیا، دانشگاه تهران، تهران.

محمدی ده چشمه، مصطفی (١٣٩٠)، مدلسازی مؤلفه های ریسک پذیر مؤثر در ایمن سازی شهر کرج. پایان نامه­ی دوره­ی دکتری، دانشکده جغرافیا، دانشگاه تهران، تهران.

Alexander, D. (2007). Disaster Management: From Theory to Implementation, Journal of Seismology and Earthquake Engineering, 12,49-59.

Ambraseys, N. N.(1971). Value of historical records of earthquakes. Nature, 232, 375–379.

Botero Fernandez V. (2009). Geo-information for measuring vulnerability to the earthquake: fitness for use approach. PhD thesis, ITC, Netherland.

Chun-Nen Huang. (2014). A method for exploring the interdependencies and important critical infrastructures. Knowledge-Based Systems, 55:66-74.

Erden, T, Karaman H. (2012). Analysis of earthquake parameters to generate hazard maps by integrating AHP and GIS for Küçükçekmece region, Natural Hazards and Earth System Sciences, 12: 475–483.

Hosseini, M. and Fathi H.(2007). On the Relationship of Urban and Regional Planning with Earthquake Risk Management: Tehran Case Study, Proceedings of the ٥th Int’l Conference on Seismology and Earthquake Eng. (SEE-٥), IIEES, Tehran, Iran, 13-16.

Martinelli A., Cifani G.( 2008). Building Vulnerability Assessment and Damage Scenarios in Celano(Italy) Using a Quick Survey Data-based Methodology, Soil Dynamics and Earthquake Engineering, 28, 875-889.

Mohammadpour S, Zali N, Pourahmad A. (2016). Analysis of Seismic Vulnerability Factors in Urban Old Texture with the Approach of Earthquake Crisis Management(Case Study: Sirus Neighborhood), Human Geography Research Quarterly, 48(1):33-5.

Mas J.F, Puig H, Palacio J.L, Sosa-López A. (2001). Modeling deforestation using GIS and artificial neural networks. Environmental Modelling & Software, Volume 19, pp.461-471.

Nwe Z, Thwe tun K, (2016), Seismic Hazard Analysis using AHP-GIS, International conference on Civil, Architectural and Environmental Engineering (CAEE-16), At Bangkok, Thailand.pp.25-29.

Nojima, N., Sugito. (2000). Simulation And Evaluation Of Post-Earthquake Functional Performance Of Transportation Network, pp. 12:19-27.

Rezvani. (2009). Spatial organization of explaining urban systems, Bushehr and Fars, the Journal land use environment, 11:1-9.

Sadrykia M, Delavar M, Zare M. (2017). A GIS-Based Fuzzy Decision-Making Model for Seismic Vulnerability Assessment in Areas with Incomplete Data, ISPRS Int. J. Geo-Inf., 6(4): 119, DOI: 10.3390/ijgi6040119.

Sharifikia M. (2011). Vulnerability Assessment and Earthquake Risk Mapping in Part of North Iran Using Geospatial Techniques, Springer, Journal of Indian Society of Remote Sensing, 38(4): 708-716.