پیوندهای مفید
اخبار و اعلانات
آمار
| تعداد نشریات | 31 |
| تعداد شمارهها | 834 |
| تعداد مقالات | 8,015 |
| تعداد مشاهده مقاله | 14,854,098 |
| تعداد دریافت فایل اصل مقاله | 9,587,294 |
تاثیر شن بازی بر کاهش ناگویی هیجانی دانشآموزان نارساخوان | ||
| مطالعات روانشناسی تربیتی | ||
| مقاله 5، دوره 17، شماره 38، تیر 1399، صفحه 85-104 اصل مقاله (721.52 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله علمی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22111/jeps.2020.5321 | ||
| نویسندگان | ||
| بیان نسائی مقدم1؛ ابوالقاسم یعقوبی* 2؛ خسرو رشید3؛ رسول کردنوقابی4 | ||
| 1دانشجوی دکترای روانشناسی تربیتی، دانشکده علوم اقتصادی و اجتماعی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان. | ||
| 2استاد، گروه روانشناسی، دانشکده علوم اقتصادی و اجتماعی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان. | ||
| 3دانشیار، گروه روانشناسی، دانشکده علوم اقتصادی و اجتماعی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان.ایران | ||
| 4دانشیار گروه روانشناسی، دانشکده علوم اقتصادی و اجتماعی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران | ||
| چکیده | ||
| پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر روش شن بازی بر کاهش ناگویی هیجانی دانشآموزان نارساخوان انجام شد. این پژوهش از نوع پیشآزمون-پسآزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری این پژوهش کلیهی دانشآموزان پسر نارساخوان دارای ناگویی هیجانی پایههای دوم و سوم شهر قروه بود، که در سال تحصیلی 99-1398 به مراکز اختلالات یادگیری و هسته مشاوره این شهر، ارجاع داده شده بودند. نمونههای این پژوهش، شامل 20 دانشآموز پسر نارساخوان دارای ناگویی هیجانی پایههای دوم و سوم بود که بهطور نمونهگیری هدفمند گزینش گردید. سپس این تعداد نمونه بهطور تصادفی در دو گروه 10 نفری آزمایش و کنترل جایگزین شدند. ابزارهای پژوهش شامل مقیاس محقق ساخته ناگویی هیجانی، آزمون وکسلر چهار و آزمون نارساخوانی نما بود. پیشآزمون در هر دو گروه آزمایش و کنترل انجام شد. سپس روش مداخلهای شنبازی بر روی گروه آزمایش اجرا شد و گروه کنترل هیچ مداخله مشابهی را دریافت نکرد، و پسآزمون بعد از اجرای روش شنبازی در هر دو گروه آزمایش و کنترل انجام شد. نتایج تحلیل واریانس چند متغییره نشان داد که آزمودنیهای گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل در متغییر ناگویی هیجانی بعد از اجرای روش شنبازی کاهش معناداری را نشاندادند(002/0p <). نتایج این پژوهش نشانداد که روش شنبازی بر کاهش دشواری در بیان احساسات(03/0p <)، کاهش دشواری در خیالپردازی(02/0p <)، کاهش دشواری در تشخیص احساسات از تغییرات فیزیولوژیکی(002/0p <) و کاهش تفکر عینی(001/0p <) تفاوت معناداری داشت. اما بر کاهش دشواری در شناسایی احساسات تفاوت معناداری نداشت(05/0p>). | ||
| کلیدواژهها | ||
| شن بازی درمانی؛ ناگویی هیجانی؛ دانش آموزان نارسا خوان | ||
| مراجع | ||
|
ارجمندنیا، علی اکبر و ملکی، سمانه. (1398). نقش حافظه فعال در اختلال یادگیری: با تمرکز بر اختلال خواندن و مرور پژوهشهایی در این حیطه. رویش روانشناسی، 8(3)، 112-101.
بشارت، محمدعلی.، حدادی، پروانه.، رستمی، رضا.، و صرامی فروشانی، غلامرضا. (1390). بررسی آسیبهای عصبشناختی در بیماران مبتلا به ناگویی هیجانی. دو فصلنامه روانشناسی معاصر، 11، 12-3.
حسینی، مریم.، مرادی، علیرضا.، کرمی نوری، رضا.، حسنی، جعفر و هادی، پرهون. (1395). بررسی اعتبار و روایی عاملی آزمون خواندن و نارساخوانی نما. فصلنامه تازههای علوم شناختی، 1(18)، 34-23.
شایان، نسرم.، اخوان تفتی، مهناز و عشایری، حسن. (1389). تاثیر روش ترمیمی دیویس بر بهبود نارساخوانی بزرگسالان. مجله مطالعات روانشناسی تربیتی، 7(12)، 46-23.
شریفی، طیبه و ربیعی، محمد. (1391). کاربرد چهارمین ویرایش آزمون هوشی وکسلر کودکان در تشخیص اختلال زبان نوشتاری و ریاضی. ناتوانیهای یادگیری، 2(2)، 75-59.
قدم پور، عزت اله.، شهبازیراد، افسانه.، حقیقی کرمانشاهی، مارال.، محمدی، فرشته.، و ناصری، نرگس. (1397). تأثیر شن بازی درمانی بر کاهش نشانه های تکانشگری و نارسایی توجه در کودکان پسر مبتلا به اختلال نارسایی توجه/فزون کنشی. فصلنامه سلامت روان کودک، ۵ (۲) ،۳۶-۴۶.
کرمی نوری، رضا و مرادی، علیرضا. (1384). آزمون خواندن و نارساخوانی نما. تهران: انتشارات جهاد دانشگاهی دانشگاه تربیت معلم.
نادی، آذر.، بنی جمالی، شکوه السادات.، خسروی، زهره.، و دهشیری، غلامرضا. (1395). اثربخشی شن بازی درمانی بر کاهش نشانههای افسردگی کودکان در طبقه اجتماعی اقتصادی پایین. مطالعات روانشناختی، 12(2)، 30-7.
نسائی مقدم، بیان.، ملکپور، مختار.، و عابدی، احمد. (1393). تاثیر شن بازی درمانی بر رشد شناخت اجتماعی کودکان آموزشپذیر دچار عقبماندگی ذهنی. مجله روانپزشکی و روانشناسی بالینی ایران، 20(3)، 224-232.
Baohong, C., Lan, G., Ziying, J., & Bo, w. (2019). The Garden of the Heart and Soul: the image, the way, and the meaning. Journal of Analytical Psychology, 64(1), 43–52.
Bishop, D.V.M. (2015). The interface between genetics and psychology: lessons from developmental dyslexia. Proc R Soc B, 282, 20143139.
Boik, B., L. Goodwin. E. A. (2000). Sandplay Therapy: A step-by-step manual for Psychotherapists of diverse orientations. New york: Norton and Company.
Egilsdottir, S.E. (2015). The Relationship Between Theory of Mind, Dyslexia,and Social Communication Skills. psychology degree in Psychology Supervisor, Department Health Sciences Division of the University of Iceland.
Hwa Kim, Sh., & Sim, H.O. (2018). A Case Study of Sandplay Therapy for a Boy in an Elementary School with Social and Emotional Difficulties. Family and Environment Research, 56(6), 589-601.
Kalff, D. M. (1991). Introduction to Sandplay Therapy. Journal of Sandplay Therapy, 1(1), 1–4.
Lee, G. M., Johari, K. S. K., Mahmud, Z., & Jamaludin, L. (2018). The Impact of Sandtray Therapy in Group Counseling towards Children’s Self-Esteem. International Journal of Academic Research in Business and Social Sciences, 8(4), 1045–1057.
Mitchell, R., & Friedman, H. (1994).Sand play: Past, present and future. New York: Routledge.
Peyre, H., Mohanpuria, N., Jednoróg, K., Heim, S., Grande, M., van Ermingen‐Marbach, M., Ramus, F. (2020). Neuroanatomy of dyslexia: An allometric approach. European Journal of Neuroscience. doi:10.1111/ejn.14690
Roesler, C. (2019). Sandplay Therapy: an overview of theory, applications and evidence base. The Arts in Psychotherapy, 64, 84-94.
Saksida, A., Iannuzzi, S., Bogliotti, C., Chaix, Y., Démonet, J.F., Bricout, L., Billard, C., Nguyen-Morel, M.-A., Le Heuzey, M.-F., Soares-Boucaud, I., George, F., Ziegler, J.C., & Ramus, F. (2016). Phonological skills, visual attention span, and visual stress in developmental dyslexia. Dev. Psychol, 52, 1503–1516.
Stoker, G., Drummond, K., Massengale, C., Bahr, C & Lin, SH. (2019). Dyslexia and Related Disorders Reporting Study. American Institutes for Research: University of Texas, Austin.
Taylor, G.J., Parker, J.D., Bagby, R.M. & Acklin, M.W. (1992). Alexithymia and Somatic Complaints in Psychiatric Out-Patients. J Psychosom Res, 36, 417–424.
Vanheule, S., Desmet, M., Rosseel, Y., Verhaeghe, P., & Meganck, R. (2006). Relationship patterns in Alexithymia: A study using the core conflictual relationship theme method. Psychopathology, 40, 14-21.
Wang, B., Cao, F. T., & Boyland, J. T. (2019). Addressing autism spectrum disorders in China. In Y.
Zhang, Z.H., Chen, Y., & Liu, X. (2018). A Case of Sandplay Therapy for a Girl with Selective Mutism. Advances in Psychology, 8(9), 1252-1258. | ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2,229 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,203 |
||