اخبار و اعلانات

 آمار

تعداد نشریات31
تعداد شماره‌ها834
تعداد مقالات8,015
تعداد مشاهده مقاله14,852,501
تعداد دریافت فایل اصل مقاله9,586,521
نیک سرشت, محمود, طاهری کلانی, عبدالحسین, نیک سرشت, مهدی. (1397). اثر 4 هفته بی‌تمرینی بر نشانگان سندرم متابولیک و زمان دویدن تا واماندگی در مردان تمرین‌کرده دارای اضافه‌وزن. نشریه علمی دانشگاه سیستان و بلوچستان, 5(8), 31-38. doi: 10.22111/rbpa.2018.6159
محمود نیک سرشت; عبدالحسین طاهری کلانی; مهدی نیک سرشت. "اثر 4 هفته بی‌تمرینی بر نشانگان سندرم متابولیک و زمان دویدن تا واماندگی در مردان تمرین‌کرده دارای اضافه‌وزن". نشریه علمی دانشگاه سیستان و بلوچستان, 5, 8, 1397, 31-38. doi: 10.22111/rbpa.2018.6159
نیک سرشت, محمود, طاهری کلانی, عبدالحسین, نیک سرشت, مهدی. (1397). 'اثر 4 هفته بی‌تمرینی بر نشانگان سندرم متابولیک و زمان دویدن تا واماندگی در مردان تمرین‌کرده دارای اضافه‌وزن', نشریه علمی دانشگاه سیستان و بلوچستان, 5(8), pp. 31-38. doi: 10.22111/rbpa.2018.6159
نیک سرشت, محمود, طاهری کلانی, عبدالحسین, نیک سرشت, مهدی. اثر 4 هفته بی‌تمرینی بر نشانگان سندرم متابولیک و زمان دویدن تا واماندگی در مردان تمرین‌کرده دارای اضافه‌وزن. نشریه علمی دانشگاه سیستان و بلوچستان, 1397; 5(8): 31-38. doi: 10.22111/rbpa.2018.6159

اثر 4 هفته بی‌تمرینی بر نشانگان سندرم متابولیک و زمان دویدن تا واماندگی در مردان تمرین‌کرده دارای اضافه‌وزن

پژوهش در علوم زیستی و فعالیت بدنی
دوره 5، شماره 8، فروردین 1397، صفحه 31-38    اصل مقاله (1 M)
شناسه دیجیتال (DOI): 10.22111/rbpa.2018.6159
نویسندگان
محمود نیک سرشت* 1؛ عبدالحسین طاهری کلانی1؛ مهدی نیک سرشت2
1استادیار، گروه فیزیولوژی ورزش، واحد ایلام، دانشگاه آزاد اسلامی، ایلام، ایران
2دانشجو دکتری دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران
چکیده
زمینه و هدف:
سازگاری­های متابولیکی ناشی از تمرین در اثر بی­تمرینی کاهش می­یابند، اما داده­ها درخصوص مقایسه اثر بی­تمرینی متعاقب انواع مختلف تمرین محدود است. بنابراین، هدف پژوهش حاضر تعیین اثر 4 هفته بی­تمرینی بر نشانگان سندرم متابولیک و زمان دویدن تا واماندگی در مردان تمرین­کرده مقاومتی و مردان تمرین­کرده هوازی بود.
 
روش شناسی:
در این مطالعه نیمه­تجربی، 19 مرد (38-25 سال) تمرین­کرده در گروه­های مقاومتی (10 نفر) و هوازی (9 نفر) قرار گرفتند. گروه­ها بر اساس سطح فعالیت ورزشی طی 4 ماه گذشته (سه جلسه فعالیت با شدت متوسط در هفته)، سن و شاخص توده بدن (9/29-25 کیلوگرم/مترمربع) مشابه بودند. آزمودنی­ها به­مدت  4 هفته از انجام فعالیت ورزشی اجتناب کردند. پیش و پس از بی­تمرینی، نمونه­ خون در حالت ناشتا برای سنجش غلظت سرمی گلوکز، انسولین، تری­گلیسرید و HDL-C از آزمودنی­ها اخذ گردید. در این مراحل، مدت زمان دویدن تا واماندگی با شدت  vVO2maxبر روی نوارگردان ثبت شد. شاخص مقاومت به انسولین با روش  HOMA-1R برآورد شد.
 
یافته‌ها:
پس از 4 هفته بی­تمرینی، HDL-C و مدت زمان دویدن تا واماندگی در گروه­های تمرین­کرده مقاومتی و هوازی به­طور معنی­داری کاهش یافت، این در حالی بود که غلظت تری­گلیسرید در این گروه­ها به­طور معنی­داری افزایش داشت (همه متغیرها، 05/0P < ). غلظت انسولین تنها در گروه تمرین­کرده مقاومتی به­طور معنی­داری افزایش داشت (02/0P =). تغییر معناداری در غلظت گلوکز و شاخص مقاومت به انسولین در پاسخ به بی­تمرینی در این گروه­ها مشاهده نگردید (05/0 > P).
 
نتیجه‌گیری:
به­نظر می­رسد اثرات منفی بی­تمرینی در استقامت هوازی و بیشتر نشانگان سندرم متابولیک در مردان تمرین­کرده مقاومتی با مردان تمرین­کرده هوازی مشابه بود. اما، اثرات منفی بی­تمرینی در گروه تمرین­کرده مقاومتی (با افزایش انسولین) بارزتر بود.
کلیدواژه‌ها
بی‌تمرینی؛ انسولین؛ مردان تمرین‌کرده
مراجع
آمار
تعداد مشاهده مقاله: 894
تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 545


سامانه مدیریت نشریات علمی. طراحی و پیاده سازی از سیناوب