پیوندهای مفید
اخبار و اعلانات
آمار
| تعداد نشریات | 31 |
| تعداد شمارهها | 834 |
| تعداد مقالات | 8,015 |
| تعداد مشاهده مقاله | 14,854,818 |
| تعداد دریافت فایل اصل مقاله | 9,587,849 |
بررسی ارجاع مشارکین در هشت باب از کلیله و دمنه | ||
| مطالعات شبه قاره | ||
| مقاله 1، دوره 15، شماره 44، تیر 1402، صفحه 9-28 اصل مقاله (719.45 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22111/jsr.2021.37411.2152 | ||
| نویسندگان | ||
| عباسعلی آهنگر* 1؛ محمدامیر مشهدی2؛ بهاره محمد فرج3 | ||
| 1استاد گروه زبان و ادبیات انگلیسی، دانشگاه سیستان و بلوچستان، زاهدان، ایران، | ||
| 2استاد گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه سیستان و بلوچستان، زاهدان، ایران | ||
| 3کارشناس ارشد زبانشناسی، دانشگاه سیستان و بلوچستان، زاهدان، ایران | ||
| چکیده | ||
| روایت، مجموعۀ پیوستهای از گفتههاست که گفتمان را بهوجود میآورد. براساس الگوی لوینسون (2015)، ارجاع مشارکین یکی از مؤلفههای ضروری در تحلیل گفتمان روایی است. مشارکین موجود در ساختار روایت ممکن است مشارکین اصلی انسان و غیرانسان و نیز مشارکین فرعی انسان و فرعی غیرانسان، مانند حیوانات باشند. هر زبانی با توجه به ویژگیهای خاص خود از ابزارهای ارجاعی خاصی همچون مرجعدار صفر، گروه اسمی کامل و ضمایر برای اشاره به مشارکین دخیل در گفتمان روایی بهره میگیرد. پژوهش حاضر براساس الگوی لوینسون، چگونگی بازنمایی و فراوانی بهکارگیری انواع مشارکین و روشهای ارجاع به آنها را در تعدادی از حکایتهای کلیله و دمنه بررسی و تحلیل میکند. در این پژوهش، 8 باب از کتاب کلیله و دمنه مورد بررسی قرار گرفت. در هر باب، کاربرد انواع مشارکین و ابزارهای ارجاعی مربوط در دو بافت فاعلی و غیرفاعلی شناسایی و توصیف و با استفاده از آزمون خیدو تحلیل شدند. یافتههای پژوهش نشان داد در بابهای مورد بررسی از کلیله و دمنه برای ارجاع به مشارکین موجود در روایت اعم از مشارکین اصلی و فرعی، انسان و غیرانسان از ابزارهای ارجاعی مختلفی همچون مرجعدار صفر، گروه اسمی و ضمایر استفاده شده است؛ علاوهبراین، نتایج حاکی از آن بود که تفاوت معناداری در بهکارگیری انواع مشارکین و ابزارهای ارجاعی موردنظر وجود داشت؛ بهعلاوه، مرجعدار صفر دارای بیشترین کاربرد و ضمیر و گروه اسمی بهترتیب در جایگاه بعدی قرار گرفتند. | ||
| کلیدواژهها | ||
| ارجاع مشارکین؛ کلیله و دمنه؛ مرجعدار صفر؛ گروه اسمی؛ ضمیر | ||
| مراجع | ||
|
آهنگر، عباسعلی؛ مشهدی، محمدامیر؛ مجاهدی رضاییان، ستاره. (1392). بررسی ارجاع مشارکین در هفتخوان رستم. ادبپژوهی. 7(26): 176-147.
احمدپناه، فاتح. (1388). تقابل گفتمانی در کلیله و دمنه. پایاننامۀ کارشناسی ارشد زبان و ادبیات فارسی (چاپنشده)، دانشگاه کردستان.
پارسا، سید احمد؛ صلواتی، لاله. (1389). ریختشناسی حکایتهای کلیله و دمنه نصرالله منشی. شعرپژوهی، 2(4): 47-77.
تقوی، محمد؛ بهنام، مینا. (1391). تفاوت راوی قصهنویس و قصهگو در داستان «شیر و گاو» از کلیله و دمنه و داستانهای بیدپای. نشریۀ جستارهای ادبی، 3(4): 67-83.
تمیمداری، احمد؛ عباسی، سمانه. (1393). بررسی ساختارگرایانة باب شیر و گاو کلیله و دمنه براساس الگوی کلود برمون، نشریۀ متنپژوهی ادبی، 18(59): 43-59.
تولان، مایکل. (1386). روایتشناسی: درآمد زبانشناسی انتقادی. ترجمۀ فاطمه علوی و فاطمه نعمتی، تهران: سمت.
جاهدجاه، عباس؛ رضایی، لیلا. (1390). بررسی تداوم زمان روایت در حکایتهای فرعی کلیله و دمنه. شعرپژوهی، 3(3): 27-48.
خلیلی جهانتیغ، مریم؛ بارانی، محمد؛ فولادی، یعقوب. (1399). مقایسۀ ساختار مرزباننامه و کلیله و دمنه. مطالعات شبهقاره، 12(38): 177-194.
ﺷﻘﺎﻗﻲ، وﻳﺪا. (1389). ﻣﺒﺎﻧﻲ ﺻﺮف، ﺗﻬﺮان: ﺳﻤﺖ.
صفایی سنگری، علی؛ احمدپناه، فاتح. (1398). تحلیل انتقادی گفتمان روایی در کلیله و دمنه عربی (مطالعۀ موردی: بابالناسک و الضیف)، زبان و ادبیات عربی، 11(1): 89-120.
صوفی، زهره. (1390). بررسی و تحلیل تعدادی از مؤلفههای گفتمانی در برخی از روایتهای سیستانی براساس الگوی دولی لوینسون. پایاننامۀ کارشناسی ارشد زبانشناسی (چاپنشده)، دانشگاه سیستان و بلوچستان.
کرامتی فومنی، ساناز. (1395). بررسی حیوانات در کلیله و دمنه براساس دیدگاه انتقادی نورمن فرکلاف. پایاننامۀ کارشناسی ارشد زبان و ادبیات فارسی(چاپ نشده). دانشگاه فردوسی مشهد.
محسنیپور کلهرودی، زهرابیگم. (1393). بررسی سبکشناختی عبارتهای فعلی در کلیله و دمنه براساس نوع کنشهای گفتاری و نقش آنها در ایجاد سبک فنی، پایاننامۀ کارشناسی ارشد زبان و ادبیات فارسی (چاپنشده)، دانشگاه آزاد تهران.
مشکوۀالدینی، مهدی. (1384). دستور زبان فارسی واژگان و پیوندهای ساختی، سازمان مطالعه و تدوین کتب علوم انسانی دانشگاهها (سمت).
منشی، نصرالله. (1391). ترجمۀ کلیله و دمنه بهرامشاهی. تصحیح و توضیح: مجتبی مینوی طهرانی. تهران: انتشارات امیرکبیر.
هاشمیان، مانلی. (1392). تیپسازی و شخصیتپردازی در داستان «شیر و گاو» کلیله و دمنه. رشد آموزش زبان و ادب فارسی. 105: 25-24.
یعقوبی جنبهسرایی، پارسا. (1390). ساختار روایی کلیله و دمنه براساس گفتمان کاویِ تعاملِ رای و برهمن، ادبپژوهی، 5(18): 71-100.
Barjasteh Delfrooz, B. (2010). Discourse Features in Baluchi of Sistan Oral Narratives, Sweden SE- 7512, Uppsala, Sweden.
Bremond, C. (1973). Morphology of the French Folktale, Semiotica. 2: 257-275.
Dooley, R.A., Levinsohn, S.H. (2001). Self-Instruction Materials on Narrative Discourse Analysis. SIL International
Elliott, J. (2005). Using narrative in social research: Qualitative and quantitative approaches. Sage Publications.
Fairclough, N. (1995). Critical Discourse Analysis. London: Longman
Halliday, M.A.K., and Hasan, R. (1976), Cohesion in English. London: Longman.
Levinsohn, S.H. (2010). Self Introuduction on Narrative Discourse Analysing. A Mannual of Basic Concepts. Dalbs:SIL International
Levinsohn, S.H. (2015). Self-Introuduction on Narrative Discourse Analysing. A Mannual of basic Concepts. Dalbs: SIL International.
Ricoeur, P. (1988). Time and Narrative, vol. 3. Chicago: University of Chicago Press.
Roberts, J.R., Barjasteh Delafrooz, B., Jahani, C. (2009). A Study of Persian Discourse Structure of Applied Language.
Smith, C.S. (2003). Modes of discourse: The local structure of texts (Vol. 103). Cambridge University Press.
Tannen, D. (1980). A comparative analysis of oral narrative strategies: Athenian Greek and American English. In W.L. Chafe (ed.), The Pear Stories. Norwood, NJ: Ablex. pp. 51–87.
Van Leeuwen, T.A. (2008). Critical Discourse Analysis, In schiffirine, D. Tanen, F. Hamilton, H.E. [Eds]Handbook of Discourse, London: Rouledge. | ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,170 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 557 |
||