پیوندهای مفید
اخبار و اعلانات
آمار
| تعداد نشریات | 31 |
| تعداد شمارهها | 834 |
| تعداد مقالات | 8,015 |
| تعداد مشاهده مقاله | 14,854,475 |
| تعداد دریافت فایل اصل مقاله | 9,587,525 |
بررسی رمان «درویش پنجم» رهنورد زریاب بر اساس کهنالگوی محوری «بازگشت» و نظام کهنالگویی ضمنی آن | ||
| مطالعات شبه قاره | ||
| مقاله 14، دوره 17، شماره 49، مهر 1404، صفحه 231-250 اصل مقاله (464.17 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22111/jsr.2024.48468.2428 | ||
| نویسندگان | ||
| تمنا کوهستانی1؛ مهین پناهی* 2؛ مجید هوشنگی3 | ||
| 1دکترای رشته زبان و ادبیات فارسی، دانشکده ادبیات، دانشگاه الزهرا، تهران، ایران | ||
| 2استاد گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکده ادبیات، دانشگاه الزهرا، تهران، ایران (نویسنده مسئول) | ||
| 3استادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکده ادبیات، دانشگاه الزهرا، تهران، ایران | ||
| چکیده | ||
| در میان رویکردهای معاصر در تحلیل آثار ادبی، نقد کهنالگویی تلاشی است در جهت فهم بنمایهها و دادههای مبنایی در ناخودآگاه نویسنده که بهصورت فعال در تمامی روایتها جاری است. در خصوص نظریات محوری در این باره، مبانی نظری یونگ بهعنوان بنیانگذار این مکتب تحلیلی، توانسته است همچنان بهعنوان رویکرد غالب و محوری در نقد کهنالگویی حفظ شود. در سویی دیگر، در میان رماننویسان معاصر، محمد اعظم رهنورد زریاب، یکی از نویسندگان بزرگ ادبیات افغانستان است که در انواع متنوعی از خلق ادبی چون داستان کوتاه، رمان و فیلمنامه فعالیت داشته است. رمان درویش پنجم او را میتوان در ردۀ برجستهترین آثار او به شمار آورد که این پژوهش سعی دارد با روشی توصیفی-تحلیلی و با تأکید بر مبانی نظری یونگ، به بررسی کهنالگوی محوری و نظام پیرامون آن بپردازد. از نتایج این پژوهش آن است که کهنالگوی مبنایی و محوری در رمان را میتوان کهنالگوی بازگشت عنوان کرد که نظام ساختاری روایت، حول محور آن شکل گرفته است. از این رو آرکیتایپهای مادر مثالی، پیر فرزانه و قهرمان در ذیل این محور و در شخصیتهای مادر و پدر مارال و درویش پنجم تصویر شده است. از سوی دیگر وجه آنیمایی در رفتار درویش پنجم و تأثیر منفی مادینۀ روان او، گسست عمیقی میان سایه و خویشتن را ایجاد کرده، و درویش پنجم بهعنوان نمودی از انسان گمگشتۀ معاصر، در تمامی روایت در راه شناخت خود و رسیدن به فردیت از مسیر غلبه بر سایه در حرکت خواهد بود. | ||
| کلیدواژهها | ||
| : نقد کهنالگویی؛ درویش پنجم؛ محمد اعظم رهنورد زریاب؛ یونگ | ||
| مراجع | ||
|
اکبرزاده، سمیه. (۱۳۹۴). «نقد اسطورهای رمان پری در باد». استاد راهنما: دکتر محبوبه مباشری. دانشگاه الزهرا. دانشکدۀ ادبیات، زبانها و تاریخ. کارشناسی ارشد.
الیاده، میرچا. (۱۳۸۹). رساله در تاریخ ادیان. ترجمۀ جلال ستاری، چاپ چهارم. تهران: سروش.
پاینده، حسین. (۱۳۹۷). نظریه و نقد ادبی، ج 1، تهران: سمت.
جونز، ارنست؛ و همکاران. (۱۳۶۶). رمز و مثل در روانکاوی. ترجمۀ جلال ستاری، تهران: توس.
زریاب، رهنورد. (۱۳۹۵). درویش پنجم. کابل: نشر زریاب.
سرلو، خوان ادواردو. (۱۳۸۹). فرهنگ نمادها. ترجمۀ مهرانگیز اوحدی، تهران: دستان.
شولتز، دوان پی؛ و شولتز، سیدنی آلن. (۱۳۸۱). تاریخ روانشناسی نوین. ترجمۀ علیاکبر سیف. تهران: دوران.
صادقی منش، علی؛ دلبری، حسن. (۱۴۰۳). «بررسی منشأ زائومها در غزلیات شمس با تکیه بر آرای گوستاو یونگ»، ادب غنایی، ۲۲(۴۲).
فدایی، فربد. (۱۳۸۱). یونگ و روانشناسی تحلیلی او. تهران: دانژه.
فرای، نورتروپ. (۱۳۸۷). «ادبیات و اسطوره» در: اسطوره و رمز (مجموعه مقالات)، ترجمۀ جلال ستاری. تهران: سروش.
فوردهام، ف. (۱۳۵۱). مقدمهای بر روانشناسی یونگ، ترجمۀ ستاری، ج جلال، تهران: اشرفی.
فون فرانتس، ماری لوییز. (۱۳۸۴). «فرایند فردیت» در: انسان و سمبولهایش، ترجمۀ محمود سلطانیه، تهران: جامی.
فیست، جس؛ فیست، گریگور جی. (۱۳۹۲). نظریههای شخصیت، ترجمۀ یحیی سید محمدی. تهران: روان.
قائمی، فرزاد. (۱۳۸۸). «تحلیل سیرالعباد سنایی غزنوی براساس روش نقد اسطورهای (کهنالگویی)»، ادبیات عرفانی، 1(1).
کمپبل، جوزف. (۱۳۸۹). قهرمان هزارچهره، ترجمۀ شادی خسروپناه، مشهد: گل آفتاب.
گوردن، والتر کی. (۱۳۷۰). «درآمدی بر نقد کهنالگویی»، ترجمۀ جلال سخنور. مجلۀ ادبستان، ش ۶.
گورین، ویلفرد ال؛ لیبر، ارل جی؛ مورگان، لی؛ ویلنگهام، جان ار. (۱۳۷۰). راهنمایی رویکردهای نقد ادبی، ترجمۀ زهرا میهنخواه، تهران: اطلاعات.
لوفلر-دلاشو، مارگریت. (۱۳۸۶). زبان رمزی افسانهها، ترجمۀ جلال ستاری. تهران: توس.
مخبر، عباس. (۱۳۹۹). مبانی اسطورهشناسی، تهران: مرکز.
مورنو، آنتونیو. (۱۳۹۳). یونگ، خدایان و انسان مدرن، ترجمۀ داریوش مهرجویی، چاپ هشتم، تهران: مرکز.
هوشنگی، مجید؛ حسینی، توفیق. (1401). «تحلیل عرفانی اسطورة مانوی سفر هرمزدبغ به سرزمین تاریکی براساس نظریۀ جوزف کمپبل»، کهننامه، شمارۀ 2.
وگلر، کریستوفر. (۱۳۸۶). ساختار اسطورهای در فیلمنامه و داستان، ترجمۀ عباس اکبری، تهران: نیلوفر.
یاوری، حورا. (۱۳۷۳). روانکاوی و ادبیات، دومتن، دوانسان، دوجهان، تهران: تاریخ ایران.
یاوری، حورا. (۱۳۸۲). روانکاوی و اسطوره، گستره اسطوره. گفتوگوهای محمدرضا ارشاد، تهران: هرمس.
یونگ، کارل گوستاو. (۱۳۵۹). آشنایی با ناخودآگاه، ترجمۀ ابوطالب صارمی، تهران: پایا.
یونگ، کارل گوستاو. (۱۳۶۸). چهار صورت مثالی، ترجمۀ پروین فرامرزی، مشهد: آستان قدس رضوی.
یونگ، کارل گوستاو. (1375). خاطرات، رؤیا، اندیشه، ترجمۀ پروین فرامرزی. تهران: به نشر.
یونگ، کارل گوستاو. (۱۳۸۲). اسطورهای نو (نشانههایی در آسمان)، ترجمۀ جلال ستاری، تهران: نشر مرکز.
یونگ، کارل گوستاو. (۱۳۸۳). آیون، ترجمۀ پروین فرامرزی و فریدون فرامرزی. تهران: به نشر.
یونگ، کارل گوستاو. (۱۳۸۴). رؤیاها، ترجمۀ اسماعیلپور. تهران: کارون.
یونگ، کارل گوستاو. (۱۳۸۵). روانشناسی ضمیر ناخودآگاه، ترجمۀ محمدعلی امیری، تهران: علمی و فرهنگی.
یونگ، کارل گوستاو. (۱۳۹۲). انسان و سمبولهایش، ترجمۀ محمود سلطانیه، تهران: جامی.
یونگ، کارل گوستاو. (۱۳۹۵). ناخودآگاه جمعی و کهنالگو، ترجمۀ فرناز گنجی و محمدباقر اسماعیلپور، تهران: جامی. | ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 875 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 315 |
||