پیوندهای مفید
اخبار و اعلانات
آمار
| تعداد نشریات | 28 |
| تعداد شماره‌ها | 871 |
| تعداد مقالات | 8,402 |
| تعداد مشاهده مقاله | 17,055,630 |
| تعداد دریافت فایل اصل مقاله | 11,421,280 |
تحلیل گفتمان پائولو کوئیلو در «سلحشور نور»، واگرایی و همگرایی آن با مثنوی مولوی | ||
| مطالعات ادیان و عرفان تطبیقی | ||
| مقاله 2، دوره 10، شماره 2، مهر 1405، صفحه 25-53 اصل مقاله (734.74 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22111/jrm.2025.49791.1227 | ||
| نویسندگان | ||
| سید علی سراج* 1؛ مهدی بیات مختاری2؛ مهدی مهرانی راد3 | ||
| 1نویسنده مسئول، دانشیار، گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه نیشابور، نیشابور، ایران | ||
| 2دانشیار ، گروه تاریخ، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه نیشابور، نیشابور، ایران | ||
| 3. دانشیار ، گروه زبان و ادبیات انگلیسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه نیشابور، نیشابور، ایران | ||
| چکیده | ||
| توفیق آثار پائولو کوئیلو در دهه‌های اخیر باعث شده است که از نظرگاه‌های مختلف روایت‌شناسی، عرفانی، مضمون سیر و سلوک و معنویت‌گرایی بررسی و تحلیل شوند. به دلیل شباهت ظاهری و مضامین مطرح‌شده در آثار وی با آثار عرفانی فارسی، به‌ویژه اندیشه‌های مولانا جلالالدین بلخی و حافظ، یکی از نکات درخور توجه فرضیۀ اقتباس اوست. در پژوهش حاضر به شیوۀ کیفی و با تحلیل محتوای گفتمان محور و باتوجه به بافت موقعیت شکل‌گیری آثار، الگوهای معناسازی در دو سنت عرفانی را بررسی کرده است؛ بنابراین، ابتدا در بافتار متن، وجوه مشترک رمان سلحشور نور که چکیده و نمایة تمامیت اندیشه‌های وی است، با کلان آثار عرفانی فارسی، به‌ویژه مولوی و حافظ، بررسی شده، در ادامه به تفاوت رویکرد کوئیلو با آثار عرفانی فارسی پرداخته‌شده است. گرچه رمان سلحشور نور در ظاهر وجوه مشترکی با آثار عرفانی فارسی دارد (مانند مفهوم سفر روحانی و جستجوی حقیقت) که موجب اقبال به این اثر شده است؛ اما غایت نهایی آن نه تقرب الهی، بلکه دستیابی به موفقیت مادی و خودشکوفایی فردی است که کاملاً با غایت سلوک عرفانی فارسی که رسیدن به قرب الهی است، متفاوت است. این تفاوت بنیادین، ریشه در مبانی معرفت‌شناختی غرب مدرن دارد که عرفان را در خدمت اهداف اومانیستی قرار می‌دهد. | ||
| کلیدواژه‌ها | ||
| پائولو کوئیلو؛ رمان سلحشور نور؛ عرفان فارسی؛ سلوک معنوی نوظهور؛ عرفان‌های کاذب | ||
| مراجع | ||
|
* قرآن کریم.
الامام علی (ع).(1429ق). نهج البلاغة،تحقیق: صبحی صالح.تهران: دارالأسوة للطباعة و النشر.
الإمام السجّاد (ع). (1411ق).صحیفه سجّادیه. تحقیق: ابطحی اصفهانی، قم: مؤسسة الإمام المهدی.
ابراهیمیان، حسین.(1383). سیری در سلوک عارفان.چ1، قم: دفتر نشر معارف.
ابن بابویه،محمد.( 1404ق).عیون اخبار الرضا (ع). چ1،بیروت: موسسة الأعلمی للمطبوعات.
چالمرز، آلن اف (1387). چیستی علم. ترجمۀ سعید زیباکلام، چ 8، تهران: انتشارات سمت.
حاتمی، حافظ و محمدرضا نصر اصفهانی. (1389).زبان نشانهها. مجله ادبیات عرفانی و اسطوره‌شناختی، شمارۀ 18، صص 33- 64.
حافظ، شمسالدین محمد. (1379). دیوان حافظ شیرازی. تصحیح محمد قزوینی و قاسم غنی، چاپ اول، تهران: مؤسسۀ نشرجهان دانش.
حسن زاده، حسن.(1365). هزار و یک نکته.چ5، تهران:انتشارات رجاء.
حسینیان، حامد (1390).شریعت برزیلی؛ دستورالعملهای پائولو کوئیلو برای رسیدن به معنویت. مجلۀ حکمت عرفانی، شمارۀ 2، صص 171- 196.
حسینیان، حامد و احمدحسین شریفی .(1391). بررسی مبانی معرفت‌شناختی پائولو کوئیلو. مجلۀ معرفت فلسفی، سال نهم، شمارۀ چهارم، ص ص. 127- 156.
حقیقت، صادق. (1393). روش‌شناسی علوم سیاسی. ویرایش سوم، قم: انتشارات دانشگاه مفید.
خیام نیشابوری، عمر ابن ابراهیم. (1392). رباعیات. به کوشش غلامعلی محبینژاد، چ 2، تهران: اندیشه عالم.
دهقانی فیروزآبادی، سیدجلال. (1393). فرانظریه روابط بین‌الملل. تهران: انتشارات دانشگاه علامه طباطبایی.
سعدی،مصلح بن عبدالله. (1389).کلیات سعدی (گلستان، بوستان، غزلیات،قصاید، قطعات و رسایل). به اهتمام محمدعلی فروغی،چ15، تهران: امیرکبیر.
عالم، عبدالرحمن. (1389). تاریخ فلسفۀ سیاسی غرب. ج 2،چاپ 13، تهران: انتشارات وزارت امور خارجه.
فوگل، اشپیل. (1380). تمدن مغرب زمین. ترجمه محمدحسین آریا، تهران، امیرکبیر.
فولکیه، پل .(1377). فلسفه عمومى یا مابعدالطبیعه. ترجمه یحیى مهدوى، تهران، دانشگاه تهران.
فیض کاشانی، محسن.( 1423ق). الحقائق فی محاسن الاخلاق.چ2، قم:دار الکتاب الاسلامی.
کلینی، محمّد بن یعقوب.(1365). الکافی. تصحیح علی اکبر غفّاری ، چ4،تهران:دار الکتب الإسلامیّة.
کوئیلو، پائولو. (1379). اعترافات یک سالک. ترجمۀ دل‌آرا قهرمان، تهران: بهجت.
کوئیلو، پائولو. (1384). زهیر. ترجمۀ آرش حجازی، چ 3، تهران: کاروان.
کوئیلو، پائولو. (1386). ساحرۀ پورتوبلو. ترجمۀ آرش حجازی، چ 3، تهران: کاروان.
کوئیلو، پائولو. (1386). سلحشور نور. ترجمۀ حسین نعیمی، چ 2، تهران: نشر ثالث.
کوئیلو، پائولو. (1388). کیمیاگر. ترجمۀ آرش حجازی، چ 16، تهران: کاروان.
مجلسی، محمد باقر .(1403ق). بحارالأنوار. بیروت: مؤسسة الوفاء.
محمودی‌رجا سید زکریا. (1393). تأثیر جهانی‌شدن فرهنگ بر رویکرد دولت‌های خاتمی و احمدی‌نژاد. پایان‌نامه کارشناسی ارشد رشتۀ علوم سیاسی دانشگاه اصفهان.
مظاهری سیف، حمیدرضا. (1386). سحر و جادو در آثار پائولو کوئیلو. کتاب نقد؛ شمارۀ 45، صص 57- 108.
موسویان، سیدمحمد .(1391).تحلیل و بررسی منابع فکری پائولو کوئیلو. مجلۀ حکمت عرفانی، سال اول، شمارۀ چهارم، ص ص. 107- 126.
مولوی، جلالالدین محمد. (1374).مثنوی معنوی.تصحیح رینولد نیکلسون، چ 2، تهران: انتشارات پژوهش.
مولوی، جلالالدین محمد. (1363). کلیات شمس تبریزی. به کوشش بدیعالزمان فروزانفر، تهران: نشر امیرکبیر.
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 374 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 40 |
||