| تعداد نشریات | 31 |
| تعداد شمارهها | 834 |
| تعداد مقالات | 8,015 |
| تعداد مشاهده مقاله | 14,852,479 |
| تعداد دریافت فایل اصل مقاله | 9,586,507 |
تحلیلی بر مبانی عرفانی و هستیشناختی رابطه مدارا با وحدت ادیان در اندیشه ابن عربی | ||
| مطالعات ادیان و عرفان تطبیقی | ||
| مقالات آماده انتشار، پذیرفته شده، انتشار آنلاین از تاریخ 14 اردیبهشت 1405 | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22111/jrm.2025.52867.1311 | ||
| نویسندگان | ||
| محمد علی صنعتی نجار1؛ عظیم حمزئیان* 2؛ جعفر فلاحی2 | ||
| 1دانشجوی دکتری تصوف و عرفان اسلامی دانشگاه سمان | ||
| 2گروه ادیان و عرفان دانشکده علوم انسانی دانشگاه سمنان | ||
| چکیده | ||
| در اندیشه ابن عربی، آموزه های مدارا و وحدت ادیان از جایگاهی ممتاز برخوردارند که ریشه در نظام و نگاه هستیشناختی و انسانشناختی عرفانی وی دارند. مقاله حاضر با هدف تبیین رابطه میان مدارا با وحدت ادیان در عرفان ابن عربی و با روش توصیفی-تحلیلی نگاشته شده است. ابن عربی مدارا را نه تنها فضیلتی اخلاقی، بلکه امری الهی و تجلی اسماء جمالی خداوند میداند که در ساحت انسانی، بهویژه در رفتار پیامبران و اولیای الهی، متجلی میشود. او با بهرهگیری از مبانی عرفانی همچون وحدت وجود، تجلی اسماء، فقر وجودی انسان و کرامت ذاتی مخلوقات، قائل به لزوم مدارا با همۀ موجودات از جمله انسانها -حتی کافران و مشرکان- است. از سوی دیگر، نظریۀ وحدت ادیان در اندیشۀ وی، با پیوند دادن مفهوم دین به انقیاد و ربط دادن شریعتها به اسماء متکثر الهی، بنیانی برای فهم کثرت ادیان در عین وحدت حقیقت فراهم میسازد. ابن عربی ضمن پذیرش حقانیت همۀ ادیان توحیدی، اسلام را مظهر کامل اسم جامع الهی و شریعت محمدی(ص) را جامع و ناسخ شرایع پیشین میداند. این مقاله، با تحلیل دستگاه فکری ابن عربی، نشان میدهد که چگونه او از درون منظومۀ عرفانی خویش، به طرح نظریهای بدیل نسبت به رویکردهای انحصارگرایانه در دینپژوهی میرسد که میتواند در فضای گفتوگوی ادیان در عصر حاضر، الهامبخش باشد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| ابن عربی؛ مدارا؛ وحدت ادیان؛ اسماء الهی؛ کثرتگرایی دینی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2 |
||