| تعداد نشریات | 31 |
| تعداد شمارهها | 836 |
| تعداد مقالات | 8,077 |
| تعداد مشاهده مقاله | 15,132,660 |
| تعداد دریافت فایل اصل مقاله | 9,841,046 |
بررسی خویشتنناپذیری در حکایتهای مثنوی معنوی از منظر علم روانشناسی (دفترهای اوّل و سوّم) | ||
| مطالعات ادیان و عرفان تطبیقی | ||
| مقالات آماده انتشار، پذیرفته شده، انتشار آنلاین از تاریخ 09 خرداد 1405 | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22111/jrm.2026.53175.1326 | ||
| نویسندگان | ||
| صغری مرادیان* 1؛ محمدامیر مشهدی2؛ هما مشهدی3 | ||
| 1دانش آموختۀ دکتری، زبان و ادبیات فارسی، مدرس ، دانشگاه بجنورد، بجنورد، ایران | ||
| 2استاد ،گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه سیستان و بلوچستان، زاهدان. ایران. | ||
| 3دانشجوی کارشناسی ارشد روانشناسی. دانشگاه سیستان و بلوچستان، زاهدان. ایران. | ||
| چکیده | ||
| مولانا از جمله شاعران عارفی است که قرنها پیش و با جهانبینی خاصّ خویش، بسیاری از اندیشههای روانشناسی شناخته شده امروزی را در مثنوی به کار برده است. دیدگاه عرفانی وی به جهان و انسان دربردارندۀ نکتههای ظریف است که نشاندهندۀ دقّت این عارف در روح و روان آدمی است. وقتی به مطالعه آثار مولانا میپردازیم؛ میبینیم همان مسائلی که امروزه در علم روانشناسی مطرح است؛ برای مولانا نیز مطرح بوده است. به عقیدة مولانا؛ خویشتنناپذیری، یکی از موانع خودسازی و رسیدن به سلامت روان است. او در عین حال که اعتقاد دارد رسیدن به سلامت نفس و کمال، ارادی است و می-توان ناتوانیها و ضعفهای درون و بیرون را شناخت و با برطرف کردن آنها؛ راه سلامت نفس و رشد خویش را هموار نمود؛ میگوید بسیاری از آدمیان توفیق شناخت خود و گام نهادن به مرحله خودسازی را نمییابند و ناگزیر از رسیدن به کمال، محروم میمانند. این پژوهش با روش توصیفی – تحلیلی و با استنباط از حکایتهای دفترهای اوّل و سوّم مثنوی به بررسی مقولۀ خویشتنناپذیری از دیدگاه روانشناسی پرداخته شده است. در پژوهش حاضر با بررسی مفهوم خویشتنناپذیری و تطبیق آن با آرا و گفتار مولانا در داستانهای مثنوی صورت گرفته است، میتوان گفت که مشابهتهای بسیاری میان نظریّههای روانشناسان و اندیشههای مولانا در داستانهای مثنوی وجود دارد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| مولانا؛ روانشناسی؛ خویشتنناپذیری؛ حکایتهای مثنوی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 7 |
||