ارزیابی آسیب پذیری تأسیسات شهری درمقابل زلزله، نمونه موردمطالعه: محله قدغون بروجرد

احدنژاد، محسن و جلیل پور، شهناز (1390). ارزیابی عوامل بیرونی تاثیرگذار در آسیب پذیری ساختمانی بافت قدیم شهرها در برابر زلزله (مطالعه موردی: ناحیه 1 شهر خوی)، سمینار ملی کاربرد GIS در برنامه ریزی اقتصادی، اجتماعی و شهری: صص1–12.

ابوطالبی، صابر (1387). مروری بر اصول کلی شهرسازی، فنی، بهداشتی و زیر ساختی برای برنامه‌ریزی شهری و اجرا در ساخت بنا، ماهنامه اطلاع رسانی- آموزشی و پژوهشی شوراها، شورای عالی استان ها، شماره 24، صص 36-50.

احمدی، حسن. (1376). نقش شهرسازی در کاهش آسیب‏پذیری شهر. مسکن و انقلاب، فصلنامه تخصصی بنیاد مسکن انقلاب اسلامی، شماره 80، صص 61-70.

امینی، الهام؛ حبیب، فرح و مجتهد زاده، غلامحسین (1389). برنامه‌ریزی کاربری زمین و چگونگی تأثیر آن در کاهش آسیب‌پذیری شهر در برابر زلزله، فصلنامه علوم و تکنولوژی محیط‌زیست، دوره 12، شماره 3، صص 161-174.

آیسان، یاسمین و دیویس، یان (1385). معماری و برنامه‌ریزی بازسازی. علیرضا فلاحی، تهران: دانشگاه شهید بهشتی، 2، ص70.

بنرجی، تردیب (1373). طراحی شهری و زلزله، ترجمه‌ی. فرح حبیب، مجله علمی و پژوهشی مسکن و انقلاب، شماره 57، صص 42-60.

حبیبی، کیومرث؛ پوراحمد، احمد؛ مشکینی، ابوالفضل؛ عسگری، علی و نظری عدلی، سعید(1387). تعیین عوامل ساختمانی مؤثر در آسیب‌پذیری بافت کهن شهری زنجان با استفاده از GIS و FUZZY LOGIC، هنرهای زیبا، 1387، شماره 33، صص 27-36.

حبیب، فرح (1371). نقش فرم شهر در کاهش خطرات ناشی از زلزله. بنیاد مسکن انقلاب اسلامی. مجموعه مقالات دومین کنفرانس بین‌المللی زلزله‌شناسی و مهندسی زلزله تهران، 1371، شماره 45، صص 13-16.

حسینی، علی (1396). «مروری بر تجارب ارزیابی آسیب‌پذیری کالبدی شهری در مقابل زلزله»، پنجمین کنفرانس بین‌المللی مهندسی عمران، معماری و توسعه شهری. تهران، دانشگاه شهید بهشتی، صص 1-14.

حسینی، علی و امیدواری، فرشیده (1397)، واکاوی نقش طراحی شهری در مدیریت بحران، معماری اندیشی، شماره 2، صص46-53

حمیدی، ملیحه (1373). نقش فرم، الگو اندازه سکونتگاه‌ها در کاهش خطرات ناشی از وقوع زلزله (شناخت و تحلیل فرم شهر رودبار در آسیب‌پذیری و کارایی هنگام وقوع زلزله). تهران: مرکز مطالعات مقابله با سوانح طبیعی ایران، ص70.

شیعه، اسماعیل، حبیبی، کیومرث و ترابی، کمال. «بررسی آسیب‏پذیری شهرها در برابر زلزله با استفاده از روش تحلیل سلسله مطالعه موردی منطقه 6 شهرداری تهران». (1389). چهارمین کنفرانس بین‌المللی جغرافی‌دانان جهان اسلام: ص12.

فتحی رشید، علی و قلی زاده، الهام (1387). دفاع غیرعامل در بافت‌های فرسوده. دومین همایش جامعه ایمن شهر تهران، 33–49.

قادری مطلق، قرنی و شورجه، محمود (1387). جایگاه شوراها در مدیریت تعدیل بحران شهری، ص7.

قشقایی، پریسا (1390) بررسی میزان آسیب‌پذیری بافت شهری و ارائه راهکارهای پیشنهادی، پایان نامه کارشناسی ارشد، دانشگاه بین‌المللی امام خمینی قزوین.

کاشانی جو، خشایار (1378). بررسی نقش طراحی شهری در رویدادهای غیرمترقبه. شورای عالی استان‌ها، شماره 24، ص16.

محمد زاده، رحمت (1389) بررسی نقش فضاهای باز در شبکه ارتباطی در کاهش آسیب زمین‌لرزه (موردمطالعه محله باغمیشه تبریز). پایان نامه کارشناسی ارشد، دانشگاه شهید بهشتی.

منزوی، مهشید؛ سلیمانی، محمد؛ تولایی، سیمین و  چاوشی، اسماعیل (1389). آسیب‌پذیری بافت‌های فرسوده بخش مرکزی شهر تهران در برابر زلزله (مورد منطقه 12)، پژوهشهای جغرافیای انسانی (پژوهش های جغرافیایی)، شماره73، صص1–18.

Antonioni, G. Gigliola, S. and Cozzani, V.)2007( A Methodology for the Quantitative Risk Triggered by Seismic Events, Journal of Hazardous Materials, Vol. 147, No. 1-2, PP. 48-59.

Bahrainy, Hossein. (1998). Urban Planning and Design in a Seismic- Prone Region (the Case of Rasht in Northern Iran). Journal Og Urban Planning and Development, p 148.

Brown, Courtney. (2010). The 21st Century Urban Disasters. CHF International: pp 1–6.

Cheng, F.Y. and M.S. Sheu. (1995). Urban Disaster Mitigation: The Role of Engineering and Technology. Elsevier (July)p 86.

Cozzani V, Gubinelli G, Antonioni G, Spadoni G, Zanelli S. (2005). The assessment of risk caused by domino effect in quantitative area risk analysis, J Hazard Mater. 127(1-3):pp14-30. 

Grazia De Paoli, Rosa. (2012). Urban Heritage and Methodologies of Renewal. Hellenic Association of Regional Scientists:p 15.

k.jha, abhas, and Jennifer duyne Bernstein. (2010). Safer Homes, Stronger Communities ( aA Handbook for Reconstructing After Natural Disasters). Washington DC: The International Bank for Reconstruction and Development/ The World Bank, p:408.

Luthra, Ashwani. (2009). DISASTER RISK REDUCTION to Be the Worst Hazards Causing Widespread.pdf. Guru Ramdas School of Planning Guru Nanak Dev University, Amritsar (November):p 10.

Mittal, Ved. (2007). Amendments in Town & Country Planning Legislations for Safety in Natural Hazard: p36.

Rashed T, Weeks John. (2003). Assessing Vulnerability to Earthquake Hazards Through Spatial Multi-Criteria Analysis of Urban Areas. Geographical Information Science 17 (6): pp547–576.

R.Wolfe, Myer, and Susan G. Heikkala. (1981). Urban Scale Vulnerability: Proceedings of the U.S.Italy Colloquium on Urban Design and Earthquake Hazard Mitigation. University of Rome: p 161.

Sengupta, b.k, and Haimanti Benerji. (2009). DISASTER MITIGATION STRATEGIES THROUGH LAND USE PLANNING AND ZONING IN AN URBAN CONTEXT (November): p20.

UN-HABITAT. (2007). Enhancing Urban Safety And Security Global Report on Human Settlement. Earthscan in the UK and US: p 448.