پیوندهای مفید
اخبار و اعلانات
آمار
| تعداد نشریات | 31 |
| تعداد شمارهها | 825 |
| تعداد مقالات | 7,925 |
| تعداد مشاهده مقاله | 14,583,831 |
| تعداد دریافت فایل اصل مقاله | 9,440,693 |
بررسی مفهوم و ماهیت گناه و چگونگی پاکی از آن در اساطیر مشرق زمین(ژاپن، چین، هند، ایران و بین النهرین) | ||
| مطالعات ادیان و عرفان تطبیقی | ||
| دوره 8، شماره 1، تیر 1403، صفحه 105-134 اصل مقاله (481.44 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22111/jrm.2024.47333.1152 | ||
| نویسندگان | ||
| عظیم جبّاره ناصرو* 1؛ محمد عباس زاده جهرمی2 | ||
| 1نویسنده مسئول، دانشیار، گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه جهرم، جهرم، ایران | ||
| 2دانشیار، گروه فلسفه و کلام اسلامی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه جهرم، جهرم، ایران | ||
| چکیده | ||
| یکی از دغدغههای بشر از دیرباز شناخت گناه، پیامدهای آن و چگونگی پاک شدن از گناه بوده است. با توجه به اهمیت شناخت این مفهوم در باور انسانهای نخستین، نگارندگان، نخست به روش کتابخانهای به بررسی منابع و اسناد مختلف مربوط به اساطیر ملل مشرق زمین پرداخته و سپس با رویکرد توصیفی- تحلیلی این موضوع را واکاوی کردهاند. یافتههای پژوهش نشان میدهد: 1- در اساطیر ژاپن، گناه بزرگ، ناپاکی بود که معانی گوناگونی دارد. گناه، عملی بود که به طور آشکار زشت باشد. تطهیر در ژاپن به وسیلهی شست و شو، ریاضت و یا اهدای هدایا انجام میشود. 2- در اساطیر چین، به نظر می-رسد گناه نخستین، خوردن گوشت ورزاو است. در چین، بحث زیادی دربارهی گناه و چند و چون آن نیست. تکبر، تحدی، و خودکشی از گناهان یاد شده در اساطیر چین است. 3- در اساطیر ایران، نخستین گناه، دروغگویی است. از دید ایرانیان باستان، گناه تنها به معنای نافرمانی در برابر خدا نیست و انسان میتواند در برخورد با خودش و سایر موجودات نیز مرتکب گناه شود. انسان با کردار نیک صاحب فره میشود و به واسطهی گناه، فرّه از او میگریزد. در اساطیر ایران آب، آتش و فلزات مذاب از مطهرات هستند. 4- در اساطیر بینالنهرین، تعریف دقیقی از گناه نمیشود. شکستن بال باد جنوب و محروم شدن از جاودانگی، گناه نخستین است و مزاحمت برای خواب خدا و رویارویی با خدایان از مشهودترین گناهان است. 5- در اساطیر هند، وارونا، آفریدگان را بر اساس مجموعه قوانینی به نام ریتا قضاوت میکند. وضعیت گناه در چهار دوره قابل بررسی است که هر چه به دورهی پایانی نزدیک می-شویم، گناهان بیشتر میشود. در این میان، حتی خدایان نیز از ارتکاب به گناه به دور نیستند. پاک شدن از این گناهان به دو شیوهی تطهیر در رودخانهی گنگ و تطهیر به کمک نیروی ذهنی وارونا، انجام میشود. | ||
| کلیدواژهها | ||
| انسان؛ تطهیر؛ خدا؛ گناه؛ مشرق زمین | ||
| مراجع | ||
|
قرآن کریم.
اسمیت، جورج. (1383).افسانهی گیلگمش.( ترجمهی داوود منشیزاده). تهران: اختران.
الیاده، میرچا. (1386).چشماندازهای اسطوره.( ترجمه جلال ستاری). تهران: توس.
الیاده، میرچا. (1389).رساله در تاریخ ادیان.( ترجمهی جلال ستاری). تهران: سروش.
الیاده، میرچا. (1387).مقدس و نامقدس.( ترجمهی نصرالله زنگویی). تهران: سروش.
اوستا. (1385). ترجمه و گزراش جلیل دوستخواه، تهران: مروارید.
ایونس، ورونیکا. (1381).اساطیر هند.( ترجمهی باجلان فرخی). تهران: اساطیر.
بارتولد، واسیلی ولادیمیرویچ.(1369).دربارهی حماسهی ملی ایران.( ترجمهی کیکاووس جهانداری). ج1. تهران: اساطیر.
باسیتید، روژه. (1370).دانش اساطیر،تهران: توس.
بهار، مهرداد. (1381).از اسطوره تا تاریخ، تهران: چشمه.
بهار، مهرداد. (1389).پژوهشی در اساطیر ایران، تهران: آگه.
بهار، مهرداد. (1385).جستاری در فرهنگ ایران، تهران: اسطوره.
بیرل، آن. (1384).اسطورههای چینی.( ترجمهی عباس مخبر). تهران: مرکز.
بیرلین، ج. ف.(1391).اسطورههای موازی.( ترجمهی عباس مخبر). تهران: مرکز.
پاریندر، جئوفری.(1390).اساطیر آفریقا.(ترجمهی عباس مخبر). تهران: اساطیر.
پیگوت، ژولیت. (1384).اساطیر ژاپن.( ترجمهی باجلان فرخی). تهران: اساطیر.
حلی، حسن بن یوسف. (1413ق).کشف المراد فی شرح تجرید الاعتقا.( شرح حسن حسن زاده آملی). قم: مؤسسه النشر الاسلامی. چ چهارم.
خواجهگیر، علیرضا و همکاران (1399) «رابطهی متقابل دین و اسطوره در پدیدارشناسی دینی الیاده و روانشناسی تحلیلی یونگ»، مجلهی الهیات تطبیقی، سال یازدهم، شمارهی بیست و سوم، ص ص. 111-126.
دالاپیکولا، آنا ال. (1393).اسطورههای هندی.(ترجمهی عباس مخبر). تهران: مرکز.
رضی، هاشم.(1346).فرهنگ نامهای اوستا، تهران: فروهر.
رفیق عجم.(2004م).موسوعة مصطلحات ابن خلدون و الشریف علی محمد الجرجانی، بیروت: مکتبه لبنان ناشرون.
روایت پهلوی. (1390). گزارش مهشید میرفخرایی، تهران: پژوهشگاه علوم انسانی.
زرّینکوب، عبدالحسین.(1369).در قلمرو وجدان، تهران: علمی و فرهنگی.
سارتر، ژان پل.(1356).ادبیات چیست.(ترجمهی ابوالحسن نجفی و مصطفی رحیمی). تهران: زمان.
ساندرز، ن. ک. (1373).بهشت و دوزخ در اساطیر بینالنهرین.( ترجمهی ابوالقاسم اسماعیلپور). تهران: فکر روز.
ستاری، جلال.(1376).اسطوره در جهان امروز، تهران: مرکز.
سمیح دغیم.(1998م).موسوعة مصطلحات علم الکلام الإسلامی. بیروت: مکتبه لبنان ناشرون.
شایگان، داریوش.(1371).بتهای ذهنی و خاطرهی ازلی، تهران: امیرکبیر.
شهزادی، رستم. (1386).قانون مدنی زرتشتیان در زمان ساسانیان، گفتاری دربارهی ماتیکان هزاردستان.( به کوشش مهرانگیز شهزادی). تهران: فروهر.
صفا، ذبیحالله. (1384).حماسه سرایی در ایران، تهران: امیرکبیر.
طوسی، خواجه نصیر الدین.(1407ق).تجرید الاعتقاد.( تحقیق حسینی جلالی). قم: دفتر تبلیغات اسلامی.
فردوسی، ابوالقاسم. (1394).شاهنامه.(به کوشش جلال خالقی مطلق). تهران: سخن.
کارنوی، جوزف. (1383).اساطیر ایرانی. (ترجمهی احمد طباطبایی). تهران: علمی.
کاسیرر، ارنست.(1377).اسطوره دولت.( ترجمهی یدالله موقن). تهران: هرمس.
کاویانی پویا، حمید(1396)«بررسی تطبیقی آفرینش انسان در اساطیر و ادیان ایران و میانرودان».مجلهی الهیات تطبیقی، سال 8، شمارهی 17، ص ص. 139-156.
کاویانی پویا، حمید(1399)«مفهوم گناه و ماهیت گناه نخستین در اساطیر و ادیان باستانی ایران، یونان و میانرودان». مجلهی الهیات تطبیقی، سال 11، شمارهی 23، ص ص. 127-148.
کریستی، آنتونی. (1384).اساطیر چین.( ترجمهی باجلان فرخی). تهران: اساطیر.
کزازی، میرجلال الدین.(1372).رویا، حماسه، اسطوره، تهران: مرکز.
کمپبل، جوزف. (1392).قهرمان هزارچهره.(ترجمهی شادی خسروپناه). مشهد: گل آفتاب.
گری، جان.(1391).اساطیر خاور نزدیک.( ترجمهی باجلان فرخی). تهران: اساطیر.
گریمال، پییر.(1388).اساطیر جهان(3).( ترجمهی مانی صالحی علامه). تهران: مهاجر.
گریمال، پییر.(1388).اساطیر جهان(4). (ترجمهی مانی صالحی علامه). تهران: مهاجر.
گرین، راجر. (1387).اساطیر یونان از آغاز تا آفرینش هراکلس(ترجمهی عباس آقاجانی). تهران: سروش.
گویری، سوزان. (1386).آناهیتا در اسطورههای ایرانی، تهران: ققنوس.
گیمن، ژاک دوشن. (1381).اورمزد و اهریمن.( ترجمهی عباس باقری). تهران: فرزان.
مدبری، محمود و خدیجه خدایاری(1387)«اهمیت، تقدس و تطهیر معنوی با آب در شاهنامه»، شمارهی 14، ص ص. 207-220.
مقداد، فاضل. (1405ق).ارشاد الطالبین الی نهج المسترشدین(تحقیق سید مهدی رجایی). قم: انتشارات کتابخانه آیت الله مرعشى ره.
مقدم، محمد. (1380).جستار درباره مهر و ناهید، تهران: هیرمند.
ملاصدرا، محمد بن ابراهیم.(1366).شرح اصول الکافی، مؤسسه مطالعات و تحقیقات فرهنگى. تهران
موله، م. (1377).ایران باستان.( ترجمهی ژاله آموزگار). تهران: توس.
میر سید شریف.(1325ق).شرح المواقف، قم: الشریف الرضی.
ولیفرد، گورین و همکاران.(1372).رویکردهای نقد ادبی.(ترجمهی زهرا میهنخواه). تهران: اطلاعات.
هانزن، کورت هانریش. (1374).شاهنامهی فردوسی، ساختار و قالب. (ترجمهی کیکاووس جهانداری). تهران: فرزان روز.
هرن، پاول و هاینریش هویشمان. (1394).فرهنگ ریشهشناسی فارسی. (ترجمهی جلال خالقی مطلق). اصفهان: مهرافروز.
هوک، ساموئل. (1381).اساطیر خاورمیانه، (ترجمهی علی اصغر بهرامی و فرنگیس مزداپور). تهران: روشنگران و مطالعات زنان.
هینلز، جان(1393).شناخت اساطیر ایران.(ترجمهی ژاله آموزگار و احمد تفضلی). تهران: چشمه.
یسنا.(1380). ترجمهی ابراهیم پورداوود، تهران: اساطیر.
یشتها(1356). ترجمهی ابراهیم پورداوود، تهران: دانشگاه تهران. | ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 513 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 391 |
||