پیشنهاد مدلی برای شکل گیری شهرهای دوستدار کودک(مورد مطالعه، کلانشهر مشهد)

اسدی، میلاد؛ مهین نسترن (1400). مناسب سازی فضاهای شهری برای کودکان بر اساس اصول شهر دوستدار کودک (موردمطالعه: محدوده هزارجریب و تخت فولاد منطقه 6 اصفهان)، توسعه پایدار شهری. دوره 2. شماره 2. صفحات 66-55.

ایمانی، بهرام؛ کلثوم یارمحمدی؛ کبری یارمحمدی (1396). بررسی شهر دوستدار کودک از دیدگاه کودکان (مطالعه موردی: ناحیه 1 شهر اردبیل)، جغرافیا و مطالعات محیطی. دوره 6. شماره 63. صفحات 34-19.

تقوایی، مسعود؛ سهیلا رضایی‌آدریانی (1401).‌ شناسایی شاخص‌های فضای سبز دوستدار کودک (مطالعه موردی: پارک ناژوان اصفهان)، جغرافیا و برنامه­ریزی.‌ دوره 26. شماره 80. صفحات ‌81-61.

خوارزمی، امیدعلی؛ لیلا  جواهری (1399). ارزیابی شاخص های شهر دوستدار کودک در کلانشهر مشهد؛ جغرافیای اجتماعی شهری. دوره 7. شماره 16. صفحات 210-192.

رستگار، امیر؛ برتراندو بونفانتینی (1395). تدوین راهنمای طراحی شهری دوستدار کودک، مدیریت شهری و روستایی. دوره 6. شماره 44. صفحات 87-62.

زندرضوی، سیامک؛ کیوان ضیائی؛ مریم رحمانی (1388). ظرفیت­های سرمایه اجتماعی برای برپایی اجتماعات محله­ای در شهر «دوستدار کودک» در بم، رفاه اجتماعی. دوره 8. شماره 33. صفحات 104-81.

صابری­فر، رستم (1402). تحلیل عوامل تأثیرگذار در طراحی عناصر فضاهای شهری دوستدار کودک با بهره‌گیری از نقاشی کودکان (نمونۀ موردی: پارک‌ها و زمین‌های بازی شهر مشهد)، جغرافیا و آمایش شهری و منطقه­ای. دوره 13. شماره 47. صفحات 214-183.

صفوی‌مقدم، سیده‌مریم؛ محسن نوغانی‌دخت‌بهمنی؛ محمدمظلوم خراسانی (1394). بررسی شهر دوستدار کودک و احساس شادی کودکان در شهر مشهد، علوم اجتماعی. دوره 12. شماره 25. صفحات 166-143.

عبدالهی، علی­­اصغر؛ فروغ آذرنوش (1401). ارزیابی فضاهای شهری برای کودکان بر اساس اصول شهر دوستدار کودک (مطالعه موردی: شهر کرمان)، پژوهش­های جغرافیای برنامه­ریزی شهری. دوره 9. شماره 3. صفحات 856-835.

کربلایی، ابوالفضل؛ جمال‌الدین سهیلی (1392). بررسی ویژگی‌های شهر دوست داشتنی از نگاه کودکان (مطالعه موردی: منطقه دو شهرداری قزوین)، مطالعات شهری. دوره 3. شماره 9. صفحات 68 -59.

کیانی، اکبر؛ علی اسماعیل‌زاده (1391). تحلیل و برنامه‌ریزی شهر دوستدار کودک از دیدگاه کودکان (مطالعه موردی: قوچان)، مجله علمی- پژوهشی باغ نظر. دوره 9. شماره 20. صفحات 61-51.

متینی، مریم؛ نوید سعیدی‌رضوانی؛ رضا احمدیان (1393). معیارهای طراحی محلات مبتنی بر رویکرد شهر دوستدار کودک (نمونه موردی محله فرهنگ مشهد)، مطالعات جغرافیایی مناطق خشک. دوره 5. شماره 15. صفحات 112-91.

مرکز آمار ایران (1395). آمارگیری نفوس و مسکن، انتشارات مرکز آمار ایران. تهران.

مهرگان، محمدرضا؛ عزت‌اله اصغری­زاده؛ حسین صفری (1387). طراحی مدلی برای بررسی رقابت­پذیری در سطح بنگاه با استفاده از مدل‌سازی معادلات ساختاریافته، مطالعه موردی: شرکت ملی صنایع پتروشیمی ایران، پژوهشنامه بازرگانی. دوره 12. شماره 46. صفحات 36-1.

https://pajooheshnameh.itsr.ir/article_700804_1de3c35d217dc341da14783812b934f9.pdf

Adams, S., Savahl, S., Florence, M., & Jackson, K (2018). Considering the natural environment in the creation of child-friendly cities. Child Indicators Research, Vol. 12, No 2, 545–567.

https://doi.org/10.1007/s12187-018-9531-x

Biggs, S., & Carr, A (2015). Age- and child-friendly cities and the promise of intergenerational space. Journal of Social Work Practice, Vol. 29, No. 1, 99-112.

https://doi.org/10.1080/02650533.2014.993942

Bishop, K., & Corkery, L (2017). Designing cities with children and young people: Beyond playgrounds and skate parks. Taylor & Francis.

https://www.routledge.com/search?author=Linda%20Corkery

Brown, C., de Lannoy, A., McCracken, D., Gill, T., Grant, M., Wright, H., & Williams, S.( 2019). Special  issue: Child-friendly cities. Cities & Health, Vol. 3, No. 1–2, 1-7.

https://doi.org/10.1080/23748834.2019.1682836

Carroll, P., Calder-Dawe, O., Witten, K., & Asiasiga, L (2019). A prefigurative politics of play in public places: Children claim their democratic right to the City through play. Space and Culture, No. 22.

https://doi.org/10.1177/1206331218797546,120633121879754.

Carroll, P., Witten, K., & Stewart, C (2018). Children are citizens too: Consulting with children on the redevelopment of a Central City square in Auckland, Aotearoa/New Zealand. Built Environment, Vol. 43, No. 2, 272–289.

https://doi.org/10.2148/benv.43.2.272

Carroll, P., Witten, K., Asiasiga, L., & Lin, E.-Y (2019) B. Children’s engagement as urban researchers and Consultants in Aotearoa/New Zealand: Can it increase children’s effective participation in urban planning? Children & Society, No. 33.

https://doi.org/10.1111/chso.12315

Chawla, L (2015). Benefits of nature contact for children. Journal of Planning Literature, Vol.  30, No. 4,433-452.

https://doi.org/10.1177/0885412215595441

Clement, S., & Waitt, G (2018). Pram mobilities: Affordances and atmospheres that assemble childhood and motherhood on-the-move. Children’s Geographies, Vol. 16, No. 3, 252–265.

https://doi.org/10.1080/14733285.2018.1432849

Cordero-Vinueza, V., Niekerk, F., & Dijk, T (2023). Making child-friendly cities: A socio-spatial literature review, Cities, No. 137, 1-13.

https://doi.org/10.1016/j.cities.2023.104248

De Andrade, B. A.d., de Sena, ´I. S., & Moura, A. C. M (2016). Tirolcraft: The quest of children to playing the role of planners at a heritage protected town. In Digital heritage. Progress in cultural heritage: Documentation, preservation, and protection (825–835). Springer International Publishing.

http://dx.doi.org/10.1007/978-3-319-48496-9_66

Derr, V., & Kov´acs, I (2015). A case study of neighbourhood design from Boulder, Colorado, USA: How participatory processes impact children and contribute to planning. Journal of Urbanism: International Research on Placemaking and Urban Sustainability, Vol. 10, No. 1, 29–48.

https://doi.org/10.1080/17549175.2015.1111925

Egli, V., Villanueva, K., Donnellan, N., Mackay, L., Forsyth, E., Zinn, C., Kytta, M., & Smith, M (2020). Understanding children’s neighbourhood destinations: Presenting the kids-PoND framework. Children’s Geographies, Vol. 18, No. 4, 420–434.

https://doi.org/10.1080/14733285.2019.1646889

Elshater, A (2018). What can the urban designer do for children? Normative principles of child–friendly communities for responsive third places. Journal of Urban Design, Vol. 23, No. 3, 432–455.

https://doi.org/10.1080/13574809.2017.1343086

Elsley, S (2004). Children’s experience of public space. Children & Society, Vol. 18, No. 2, 155–164.

https://doi.org/10.1002/chi.822

Ferguson, K. T., Cassells, R. C., MacAllister, J. W., & Evans, G. W (2013). The physical environment and child development: An international review. International Journal of Psychology: Journal International de Psychologie, Vol. 48, No. 4, 437–468.

https://doi.org/10.1080/00207594.2013.804190

Freeman, C (2006). Colliding worlds: Planning with children and young people for better cities, CTP, London.

Gill, T (2008). Space-oriented children’s policy: Creating child-friendly communities to improve children’s well-being 1. Children & Society, Vol. 22, No. 2, 136-142.

https://doi.org/10.1111/j.1099-0860.2007.00139.x

Gill, T (2021). Urban playground: How child-friendly planning and design can save cities. RIBA Publishing, London.

Gillespie, J (2013). Being and becoming: Writing children into planning theory. Planning Theory, Vol. 12, No. 1, 64–80.

https://doi.org/10.1177/1473095212441696

Grant-Smith, D., Osborne, N., & Johnson, L (2017). Managing the challenges ofcombining mobilities of care and commuting: An australian perspective. Community, Work & Family, Vol. 20, No. 2, 201–210.

https://doi.org/10.1080/13668803.2016.1202194

Handy, S., Sallis, J. F., Weber, D., Maibach, E., & Hollander, M (2008). Is support for traditionally designed communities growing? Evidence from two National Surveys.Journal of the American Planning Association, Vol. 74, No. 2, 209–221.

https://doi.org/10.1080/01944360802010418

Hart, R. A (1992). Children’s participation: From tokenism to citizenship. inness92/6. Innocenti Essay.

https://ideas.repec.org/p/ucf/inness/inness92-6.html.

Hickmann, T (2021). Locating cities and their governments in multi-level sustainability governance. Politics and Governance., No. 9, 211–220.

https://doi.org/10.17645/pag.v9i1.3616

Janicke, M (2015). Horizontal and vertical reinforcement in global climate governance. Energies, No. 8, 5782–5799.

https://doi.org/10.3390/en8065782

Jansson, M., Sundevall, E., & Wales, M (2016). The role of green spaces and their  management in a child-friendly urban village. Urban Forestry & Urban Greening, No. 18, 228–236.

https://doi.org/10.1016/j.ufug.2016.06.014

Krishnamurthy, S., Steenhuis, C., Reijnders, D., & Stav, T (2018). Child-friendly urban design:
observations on public space from Eindhoven (NL) and Jerusalem (IL). Technische Universiteit Eindhoven.

Malone, K (2015). Children’s rights and the crisis of rapid urbanisation. The International Journal of Children’s Rights, Vol. 23, No. 2, 405–424.

https://doi.org/10.1163/15718182-02302007

Martínez, A. C (2006). La Gobernanza Hoy: 10 Textos de Referencia [Governance today: 10 Reference texts]. Instituto Nacional de Administracion ´Pública.

McGlone, N (2016). Pop-up kids: Exploring Children’s experience of temporary public space. Australian Planner, Vol. 53, No. 2, 117–126.

https://doi.org/10.1080/07293682.2015.1135811

Mekonen, Y (2010). Measuring government performance in realising child rights and child wellbeing: The approach and indicators. Child Indicators Research, Vol. 3, No. 2, 05–241.

https://doi.org/10.1007/s12187-009-9047-5

Ortigoza, A., Alazraqui, M., Braverman-Bronstein, A., Caiaffa, W. T., Cartagena, D., Crespo, G., Chavez -Barriga, V  (2023). Why Do We Need an Urban Health Agenda That Prioritizes Children and Adolescents in Latin America? Cities & Health.

https://doi.org/10.1080/23748834.2022.2144103.

Rahmaningtyas, I., & Rahayu, A. Y. S (2019). Collaborative governance in providing facilities of Sungai Bambu child friendly integrated public space, North Jakarta City. IOP Conference Series: Earth and Environmental Science.

 https://doi.org/10.1088/1755-1315/328/1/012044

Riggio, E (2002). Child friendly cities: Good governance in the best interests of the child. Environment and Urbanization, Vol. 14, No. 2, 45–58.

 https://doi.org/10.1177/095624780201400204

Sullivan, E., Egli, V., Donnellan, N., & Smith, M (2021). Policies to enable children’s voice for healthy neighbourhoods and communities: a systematic mapping review and case study. Kotuitui: ¯ New Zealand Journal of Social Sciences Online, Vol. 16, No. 1, 18–44.

https://doi.org/10.1080/1177083X.2020.1772325

Thukral, E. G (2020). Every right for every child: Governance and accountability. Routledge India.

https://doi.org/10.4324/9780367818074

Tranter, P., & Pawson, E (2001). Children’s access to local environments: A case-study of Christchurch, New Zealand. Local Environment, Vol. 6, No. 1, 27–48.

https://doi.org/10.1080/13549830120024233

UNICEF (2018). Shaping urbanization for children: A handbook on child-responsive urban planning.

https://www.unicef.org/media/47616/file/UNICEF_Shaping_urba

Van der Graaf, S (2020). The right to the City in the platform age: Child-Friendly City and Smart City premises in contention. Information, Vol. 11, No. 6, 285.

https://doi.org/10.3390/info11060285

Van Vliet, W (2011). Intergenerational cities: A framework for policies and programs. Journal of Intergenerational Relationships, Vol. 9, No. 4, 348–365.

https://doi.org/10.1080/15350770.2011.619920

Villanueva, K., Badland, H., Kvalsvig, A., O’Connor, M., Christian, H., Woolcock, G., Goldfeld, S (2016). Can the Neighborhood Built Environment Make a Difference in Children’s Development? Building the Research Agenda to Create Evidence for PlaceBased Children’s Policy. No. 16, 10 -19).  Acad. Ped.

https://doi.org/10.1016/j.acap.2015.09.006.

Warner, M. E., & Rukus, J (2013). Planners Role in Creating Family-Friendly Communities: Action, Participation and Resistance. Journal of Urban Affairs.

https://doi.org/10.1111/juaf.12014