| تعداد نشریات | 31 |
| تعداد شمارهها | 806 |
| تعداد مقالات | 7,807 |
| تعداد مشاهده مقاله | 14,199,865 |
| تعداد دریافت فایل اصل مقاله | 9,221,304 |
«تحلیل تطبیقی «فضیلت عدالت» سیلگمن در اندیشۀ مولوی» | ||
| پژوهشنامه ادب غنایی | ||
| دوره 23، شماره 44، فروردین 1404، صفحه 223-240 اصل مقاله (702.91 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22111/jllr.2024.48557.3252 | ||
| نویسندگان | ||
| مریم مردانی ورپشتی* 1؛ مسعود روحانی2 | ||
| 1دکترای زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران.(نویسنده مسئول) | ||
| 2استاد گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران.،ایران | ||
| چکیده | ||
| جنبش نوین روانشناسی مثبتگرا با ریاست مارتینسلیگمن، با هدف کمک به نسل بشر در جهت بهینهسازی کیفیت زندگی و رشد فضایل انسانی که در شش گروه: خردمندی، شجاعت، انسانیت، عدالت، اعتدال و تعالی، جای میگیرند، شکل گرفتهاست. در آموزههای مولانا میتوان شاخصههای علم روانشناسی مثبت را نمایان ساخت. این جستار که به روش تحلیلی- توصیفی انجام شده، درصدد است تا به تحلیل و تبیین فضیلت «عدالت» (از فضیلتهای ششگانة سلیگمن) در آثار مولانا بپردازد. نتایج تحقیق حاکی از آنست که این فضیلت و زیر مجموعههای آن: انصاف، رهبری، رعایت حقوق شهروندی، در آموزههای مولانا قابل تبیین و تطبیق است. سلیگمن و مولانا در این زمینه اختلافاتی نیز با یکدیگر دارند که مهمترینِ آن، نوعِ نگاهِ این دو اندیشمند به انسان است؛ چراکه آبشخورهای این دو اندیشمند برای بیان یک آموزة همسان، با یکدیگر متفاوتاست؛ یعنی نگاه مولانا، براساس آموزههای دینی و عرفانیِ اسلام و تأکید بر ارزشهای معنوی و قرآنی «خدامحور» است. مولانا با تأسی از منابع دینی و کلام پیامبران و معصومین، در تلاش است تا با این شیوة برجسته به هدایت افراد جامعه بپردازد؛ اما نگاه سلیگمن بر اساس فرهنگ پوزیتیویستیِ غرب، روانشناسیِ وجودگرا و تکیه بر انسان و نیازهای او، نگاهی «انسان محور» است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| مولوی؛ سلیگمن؛ روانشناسی؛ عرفان؛ فضیلت عدالت | ||
| مراجع | ||
|
اصغریمهر، فاطمهصغری؛ آذر، امیراسماعیل؛ زیرک، ساره. (1401). کسب رضایتمندی در مثنوی مولوی با رویکرد نظریة مثبتگرایی سلیگمن، دوفصلنامة علمی پژوهشهای بین رشتهای ادبی، دورۀ چهارم، شمارۀ 8، صص 29-1.
اصغریمهر، فاطمهصغری؛ آذر، امیراسماعیل؛ زیرک، ساره. (1401). مثبتگرایی و شادمانی از دیدگاه مولوی و سلیگمن. پژوهشنامۀ ادب غنایی، دورۀ 20، شمارۀ 39، صص 44-23.
انوشیروانی، علیرضا. (1398). ناهشیاری هوشیارانة مولوی در دیوان شمس، دانشگاه یزد، مجلۀ کاوشنامۀ زبان و ادبیات فارسی، دورۀ ششم، شمارۀ 10، صص 38-9.
بهاروند، محسن؛ سپهوندی، مسعود؛ حیدری، علی. (1401). مقایسة مصادیقی از حکمت عملی در اشعار سنائی و مثنوی مولوی، پژوهشنامه ادب غنایی، دورۀ نوزدهم، شمارۀ 36، صص 96-77.
پارسایی، حسین؛ رضایی مجدآبادی، پرویندخت؛ فرصتی جویباری، رضا. (1402). تحلیل زنجیرههای واژگان مثبت در دیوان شمس تبریزی، نشریۀ علمی سبکشناسی نظم و نثر فارسی (بهار ادب)، دورۀ شانزدهم، پیاپی 85، صص 240-217.
تابانفرد، عباس؛ رسمی، سکینه. (1396). تحلیل داستان «اعرابی درویش و همسر او» در مثنوی مولوی بر اساس نظریة مثبتگرای سلیگمن، مجلۀ پژوهشهای ادبیات تطبیقی، دورۀ ششم، شمارۀ 3، صص 43-23.
تابانفرد، عباس؛ رسمی، سکینه. (1399). تحلیل هیجان مثبت «عشق عرفانی» در مثنوی معنوی با رویکرد مثبتگرا، مجله متنپژوهی ادبی، دورۀ بیستوچهارم، شمارۀ 85، صص 112-69.
حیدری نوری، رضا؛ جعفری، زهرا؛ نامور، هومن. (1401). اثربخشی معنا و هدفمندی در روانشناسی مثبتگرا از نظر سلیگمن و تطبیق آن با اشعار عطار، فصلنامۀ علمی پژوهشی زبان و ادب فارسی، دورۀ چهاردهم، شمارۀ 51، صص 94-69.
رماک، هنری. (1391). تعریف و عملکرد ادبیات تطبیقی، ترجمۀ رزانه علویزاده، فرهنگستان زبان و ادب فارسی، ویژهنامة ادبیات تطبیقی، دورۀ سوم، شمارة 2 (پیاپی6)، صص 73-54.
سلیگمن، مارتین. ای. پی. (1394). شکوفایی روانشناسی مثبتگرا، ترجمۀ امیر کامکار و سکینه هژبریان، تهران: روان.
سلیگمن، مارتین. ای. پی. (1402). خوشبینی آموختهشده/ چگونه میتوان ذهنیت و زندگی خود را تغییر داد، ترجمۀ فروزنده داورپناه و میترا محمدی، چ پنجم، تهران: رشد.
سلیگمن، مارتین. ای. پی؛ پیترسون، کریستوفر. (1400). طبقهبندی توانمندیهای مَنِش و فضیلهای انسانی (راهنمای تشخیصی و آماری) (Character strenghths and virtues: a handbook and classification)، ترجمۀ محسن زندی؛ لیلا باقری، تهران: رشد.
قدیرییگانه، شبنم؛ آذر، اسماعیل؛ زیرک، ساره. (1401). تحلیل تطبیقی و بینرشتهای مسئولیتپذیری در نظریة معنادرمانی ویکتور فرانکل و مثنوی مولوی، مجلۀ مطالعات بینرشتهای ادبیات، هنر و علوم انسانی، دورۀ دوم، شمارۀ 2، پیاپی 4، صص 80-53.
گلمحمدی، مجید؛ محسنی، مرتضی؛ پور ملکشاه، احمدغنی؛ رضوانیان، قدسیه. (1400). رسالۀ دکتری «مثبت اندیشی در ادب فارسی از آغاز تا قرن 7 هجری»، دانشگاه مازندران، دانشکدۀ ادبیات و زبانهای خارجی.
گلیزاده، پروین؛ یزدانجو، محمد؛ مساعد، مینا. (1395). تحلیل اندیشههای مثبتگرایانه در مثنوی معنوی از منظر علم روانشناسی، دانشگاه اصفهان، مجلۀ پژوهشهای عرفانی (گوهر گویا)، دورۀ دهم، شمارۀ اول، پیاپی 30، صص 127-101.
لینلی، آلکس؛ استفن، ژوزف. (1388). روانشناسی مثبت در عمل، ترجمۀ احمد برجعلی و سعید عبدالملکی، تهران: پنجره.
مردانی ورپشتی، مریم؛ حسنپور آلاشتی، حسین. (1401). بررسی مقایسهای «پیر و مرشد» در اندیشة مولوی و کارلوس کاستاندا، چهارمین همایش بینالمللی مولویپژوهی، صص 29-1.
مولوی، جلالالدین محمد بلخی. (1375). مثنوی معنوی، به تصحیح رینولد نیکلسن، تهران: امیرکبیر.
مولوی، جلالالدین محمد بلخی. (1388). کلیات شمس تبریزی، مطابق با نسخۀ استاد بدیعالزمان فروزانفر، با مقدمۀ دکتر عبدالحسین زرینکوب، چاپ پنجم، تهران: صدای معاصر.
ولک، رنه؛ وارن، آوستن. (1373). نظریة ادبیات، ترجمۀ ضیاء موحد و پرویز مهاجر، تهران: علمی و فرهنگی.
Diner, D., Oishi, S., Lucac, R.E. (2003). Personality, culture, and subjective well- being: Emotional and cognitive evaluations of life, Annual Review of psychology, 54, pp: 403-425.
Seligman, M.E.P & Csikszentmihalyi, M. (2000). Positive psychology: An introduction, American Psychologist, 55, pp: 5-14. | ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 574 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 161 |
||